Bir sofrayı hatırlanır yapan yalnızca tabaktaki lezzet değil; koku, ses, sohbet ve o ana gerçekten katılabilmek.
Bazı yemeklerin tadını yıllar sonra bile hatırlarız. Aslında hatırladığımız çoğu zaman yalnızca tarif değildir: Masaya vuran akşam ışığı, tabakların sesi, yanımızdaki insanın anlattığı hikâye ve ilk lokmadan önce gelen koku da o lezzetin içindedir.
Yemeği hızlıca bitirilecek bir ihtiyaç gibi gördüğümüzde bu ayrıntılar kaybolur. Oysa bir lokmayı gerçekten hissetmek için küçük bir duraklama yeterlidir. Ekmeğin sıcaklığını, zeytinyağının kokusunu, baharatın ne zaman belirginleştiğini fark etmek yemeği büyütür; daha fazla yemeden daha dolu bir deneyim yaratır.
Arsuz sofralarında deniz ürünleri, Hatay mezeleri, taş fırından çıkanlar ve bahçeden gelen kahvaltılıklar yalnızca bir menü oluşturmaz. Üretildiği yerin iklimini, alışkanlığını ve hafızasını da taşır. Bu yüzden yerel bir yemeği tatmak, biraz da o yerin hikâyesine kulak vermektir.
Bir sonraki sofrada telefonu birkaç dakika uzağa koy. İlk lokmadan önce kokla, acele etmeden çiğne ve masadaki sohbetin yemeğe nasıl karıştığını fark et. Doymak bedenin işidir; hissetmek ise o anı hayatının bir parçasına dönüştürür.